بونکر ۲، حتا خفن تر از بونکر ۱ بود. خیال‌پردازی و ایماژها دوچندان شده بود و تماشاگر باید انرژی بیشتری را برای دریافتِ نمایش مصرف می کرد. بودنِ [ناخواسته ی] سر و صدای تِرن های ایستگاه مترو تئاتر شهر در فضای نمایش (که همه اش از قطار گفته می شد) نیز جالب بود.