شهر من شب ها پر از بالش است
هرکس آرزوهایش را در آغوش می کشدو به تاریکی پناه می برد
و من سر بر بالش بهار-عروسک کوچکم می گذارم و همچو او آرام ، بی آرزو و بی تفاوت به این دنیا، به خواب میروم