یادداشت کارگردان:
«تنلش» زوال آگاهانه است؛ جایی در آستانهی پرخاش و سکوت؛ جایی که انسان برای اهلیکردن رنجهایش، تمرینِ فراموشی میکند.
اگر حقیقت در گفتوگوهای بیپرده رخ میداد، اگر میتوانست عاری از مصلحت و صریح باشد، دیگر بوی ماندگی نمیگرفت؛ دیگر مجبور نبودیم آن را در روزهای مهمِ تاریخ جستوجو کنیم یا از کسانی بپرسیم که دیگر کنار ما نیستند. اینجا جاییست که «دانستن»، توأم با عذاب است؛ جایی که فکر کردن، بیماریِ صعبالعلاجیست که آدمی ترجیح میدهد همهچیز را ببیند، اما به هیچ فاجعهای پاسخ ندهد؛ چرا که توانِ پاسخ دادن را پیشتر از او گرفتهاند. «تنلش» روایتیست از درهای باز با پاهایی زنجیرشده؛ روایتی از چیزهایی که شدتِ وضوحشان نادیدهشان میکند و از آدمهایی که در انزوای خودساختهشان، سنگینیِ نامهای غایب را نشخوار میکنند.
این اثر، روایتِ فاصلهی میان سیلیهای مکرر و نوازشهای گرم است؛ چیزی شبیه آوای زنی در میانهی یک میدان که در هیاهو، نامِ عزیزش را فریاد میزند.